انجمن تفریح و سرگرمی خانوم خانوما




شاعرزمان کنونی: 27-10-2021، 05:22 AM
کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: aseman
آخرین ارسال: computerwoman
پاسخ 54
بازدید 18917

امتیاز موضوع:
  • 6 رأی - میانگین امتیازات: 2.83
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
شاعر
09-02-2014، 05:12 AM, (آخرین ویرایش در این ارسال: 31-07-2014، 10:24 AM، توسط خانوم خانوما.)
ارسال: #21
RE: شاعر
ادامه اشعار مولانا
ابیات: از بیت 4159 تا 4169

( 4159) بنگر اندر نُخُّودى، در دیگ، چون            
                                    می‏جهد بالا ،چو شد ز آتش زبون‏
این تمثیل را بشنو و قدر خود را دانسته از بلاها روى بر مگردان، نخود را نگاه کن که در دیگ وقتى از شدت حرارت آتش زبون و بی‏چاره گردید چه سان به طرف بالا ، جَستن می‏کند
.........................................................................................................................................
 ( 4160) هر زمان نُخُّود بر آید وقتِ جوش            
                             بر سر دیگ و ، بر آرد صد خروش‏
و هر دم در موقع جوشیدن دیگ،به سوی  بالا آمده و میخروشد و به زبان حال می‏گوید
.........................................................................................................................................
 ( 4161) که چرا آتش به من در می‏زنى؟            
                                 چون خریدى، چون نگونم می‏کنى؟
چرا مرا آتش همیزنى مرا که خریده ‏اى چه سان سر نگونم کرده از میان می‏برى؟
.........................................................................................................................................
 ( 4162) می‏زند کَفلیز، کدبانو که نى 
                           خوش بجوش و، برمجه ز آتش کُنى‏
ولى کدبانو کف گیر بر او می‏زند که اشتباه کرده ‏اى خوش بجوش و از آتش کردن، جَستن و فرار نکن
کفلیز: کفچلیز، کف گیر.
آتش کنى: آتش کردن، داغ کردن.
.........................................................................................................................................
 ( 4163) ز آن نجوشانم، که مکروه منى
                                بلکه تا ،گیرى تو ذوق و چاشنى‏
که من از تو کراهتى ندارم بلکه تو را براى آن می‏جوشانم که چاشنى گرفته ملایم ذائقه شوى
مکروه: ناخوش، ناپسند.
.........................................................................................................................................
 ( 4164) تا ، غذا گردى، بیامیزى به جان    
                                بهر خوارى، نیستت این امتحان‏
تا غذاى انسان شده با جان بیامیزى پس این زحمتى که متوجه تو است براى خوار نمودنت نیست
امتحان: آزمودن، رنج دادن.
.........................................................................................................................................
 ( 4165) آب می‏خوردى به بستان، سبز و تر            
                           بهر این آتش، بُدست آن آب خَور
تو در بوستان آب میخوردى و سبز و تر بودى آن آب خوردن براى همین آتش بوده
.........................................................................................................................................
 ( 4166) رحمتش ، سابق بُدست از قهر، ز آن            
                                 تا ز رحمت، گردد اهل امتحان‏
رحمت خداوندى بر غضبش پیشى گرفته چرا که از رحمت بوده است که براى تو امتحان پیش آورده است
رحمت بر غضب سابق بودن:
ز آن که این دَم‏ها چه گر نالایق است            
                      رحمت من بر غضب هم سابق است‏
2672/1
اهل امتحان گردیدن: قابل آزمایش شدن مورد. آزمایش واقع گشتن.
 ........................................................................................................................................
 ( 4167) رحمتش ،بر قهر از آن سابق شده است            
                                     تا که سرمایه وجود آید به دست‏
رحمتش براى آن بر قهرش پیشى گرفته است که بر اثر رحمت سرمایه هستى بدست آید
 ........................................................................................................................................
 ( 4168) ز آن که بی ‏لذّت نروید لَحم و پوست             
                                    چون نروید چه گدازد عشق دوست؟
البته بدون لذت ، گوشت و پوست رشد و نمو نمی‏کند و اگر نمو نکند عشق دوست چه چیزی  را  ‏بگدازد؟
.........................................................................................................................................
 ( 4169) ز آن تقاضا ،گر بیاید قهرها   
                                   تا کنى ایثار آن سرمایه را
از آن تقاضا و اقتضائی که حق مقرر کرده است که به تو لطف رساند ، اگر قهر به طرف تو آمد برای آن است   که   سرمایه گوشت و پوست خد را نثار و ایثار کنى
.........................................................................................................................................
***خلاصه ابیات4169-  4159: نخود در کشتزار، از باران و آفتاب نیرو می ‏گیرد و پرورده می ‏شود تا در دیگ در خور پختن گردد، سپس به خوراکى مبدل شود که تن را نیرو بخشد. آن پرورده شدن رحمت است و در دیگ افتادن و سوزش دیدن قهر و آزمایش. که در خور آمیختن با جان هست یا نه؟
متبرک باد انسانی که به خداوند اعتماد می کند و در همه حال به او رو می کند.


دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

پاسخ
09-02-2014، 05:29 AM, (آخرین ویرایش در این ارسال: 31-07-2014، 10:25 AM، توسط خانوم خانوما.)
ارسال: #22
RE: شاعر
ادامه اشعار مولانا

ابیات: از بیت 4170 تا 4195

( 4170) باز لطف آید براى عذر او   

                          که بکردى غسل و برجَستى ز جو

باز از پس آن قهر و سختی ، دو مرتبه لطف و رحمت براى عذر آن قهر شامل حالت می‏گردد و می‏گوید (بوسیله آن رنج که در آب سوزان جوشیدی ) غسل واقعی و طهارت حقیقی پیدا کردى و پاک گردیدى و از جوی بی فایدگی و عبث بودن پریدی و جاودانه شدی

غسل کردن: پاکیزه ساختن. زدودن نقص و به کمال رسیدن.

برجستن از جو: گذشتن از مرحله‏ اى و رسیدن به مرحله بالاتر.

 ( 4171) گوید اى نُخُّود، چریدى در بهار            

                               رنج، مهمان تو شد، نیکوش دار

آن کدبانو ،به نخود می ‏گوید در بهار سبز و خرم شده چریدى و بزرگ شدى اکنون رنج و قهر به سراغ تو آمده و مهمان تو است این مهمان را خوب پذیرایى کن

 ( 4172) تا که مهمان باز گردد شکر ساز            

                                  پیش شه گوید ز ایثار تو باز

تا آن که آن رنج و محنتی که مهمان تو بود   شاکر و سپاس گزار به پیش خالق   برگردد و از مهمان نوازى و ایثار تو در نزد حق سخن گوید

 ( 4173) تا به جاى نعمتت منعم رسد  

                               جمله نعمت‏ها برد بر تو حسد

  نتیجه  آن می شود که در عوض نعمت ، منعم یعنى همان صاحب نعمت سراغ تو می آید و آن وقت است که همه نعمتها بر تو که به دیدار منعم راه یافتی حسد می برند

رسیدن منعم به جاى نعمت: شایسته قرب شدن. به مرحله کمال رسیدن.

 ( 4174) من خلیلم تو پسر ، پیش بِچُک

                                     سر بنه، إنِّى أرانِى أذبَحُک‏

من چون ابراهیم خلیلم و تو پسرم هستى ،پس در پیش تیغ من ،سر بنه ،که من خواب دیده ‏ام باید تو را ذبح کنم

بِچُک: تیغ و کارد ( واژه ترکی)

إنّى أذبَحُک: گرفته از قرآن کریم است در داستان ذبح اسماعیل: (صافات، 102-37: اشاره به آیه 100 الى 102 از سوره صافات است که مى‏فرماید: فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُاَلسَّعْیَ قالَ یا بُنَیَّ إِنِّی أَرى‏ فِی اَلْمَنامِ أَنِّی أَذْبَحُکَ فَانْظُرْ ما ذا تَرى‏-  قالَ یا أَبَتِ اِفْعَلْ ما تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِی إِنْ شاءَ اَللَّهُمِنَ اَلصَّابِرِینَ 37: 102 یعنى چون اسماعیل در زندگى با پدر به حد رشد و سعى و عمل رسید ابراهیم گفت اى پسر کوچکم من در خواب دیده‏ ام که تو را قربانى کنم پس نظر کن که چه می ‏بینى-  اسماعیل گفت اى پدر به آن چه مأمور شده‏اى عمل کن خواهى دید که من از کسانى هستم که صبر مى‏کنند

 ( و نگاه کنید به: شرح بیت 4099/3 و 910/2)

 ( 4175) سر به پیش قهر نه، دل برقرار    

                                 تا ببرّم ،حلقت اسماعیل وار

دل قوى دار و در پیش قهر من سر بنه تا اسماعیل وار گلویت را ببرم

 ( 4176) سر ببرّم، لیک این سر، آن سرى است            

                           کز بریده گشتن و مُردن، برى است‏

بلى سر تو رامی بُرم ولى این سر تو ، آن سریست که از بریده شدن و کشته شدن بر کنار است

 ( 4177) لیک مقصود ازل، تسلیم توست  

                               اى مسلمان، بایدت تسلیم جُست‏

ولى مقصود ازلی و نهائی من از این کار تعلیم تو است تا به تو بفهمانم که مسلمان هستى و مسلمان باید در مقابل امر حق تسلیم باشد

 ( 4178) اى نُخُود! مى‏جوش اندر ابتلا  

                               تا نه هستى و، نه خود ماند تو را

اى نخود در دیگ امتحان بجوش تا نه هستى براى تو بماند و نه خودِ مجازی تو

نخود:
رمز سالکى که درمرحله آزمایش است.

 ( 4179) اندر آن بستان، اگر خندیده‏اى

                                  تو گُلِ بستانِ جان و دیده‏اى‏

اگر در بستان بلا و آزمایش من ،خم به ابرو نیاورده و خندان بوده ‏اى، اکنون بدان که تو گل بستان جان و دیده من شده ای

دربستان خندیدن: دربلا شکیبا بودن، تحمل آزمایش کردن.

 ( 4180) گر جدا ، از باغِ آب و گِل شدى            

                                    لقمه گشتى، اندر اَحیا آمدى‏

اگر چه اکنون از باغ عالم آب و گل جدا شده ای ولی مهم نیست   بدان که لقمه شده ای و  وارد عالم حیات و زندگى شده‏اى

دراَحیا در آمدن: استعارت از گذشتن از صفات جسمانى و جان گردیدن.

 ( 4181) شو غِذا و قوّتِ اندیشه‏ ها

                                  شیر بودى شیر شو در بیشه ‏ها

اکنون با پشت سر نهادن این آزمون ها،غذاى انسان های کامل شو و به قوت و اندیشه مبدل گرد، تا کنون شیر نوشیدنی بودی اکنون  شیر بیشه ‏ها باش

شیر بودن: اشارت است بدان چه مایه تغذیه و رشد است در مرحله کودکى.

شیربیشه شدن: انسان الهى گشتن.

 ( 4182) از صفاتش رُسته‏ اى وَ اللَّه نخست

                           در صفاتش باز رو چالاک و چست

باید بدانی که تو از روز ازل از صفات او روییده‏ اى اکنون نیز با کمال چالاکى به عالم صفات او قدم بگذار و به مقام اصلی و قبلی خود برگرد

از صفات رُستن: اشارت است به وجود موجودات در علم بارى تعالى که هر یک از اعیانِ صور اسماء حسنی ‏اند و در صفات باز رفتن کما بَدَأکم تَعودوُن.(سوره اعرافآیه 29 )(همانگونه که خدا شما را به وجود آورد پیش خدا برمی گردید  ) (شرح سبزوارى)

گندمى را زیر خاک انداختند

                          پس ز خاکش خوشه ‏ها بر ساختند

بار دیگر کوفتندش ز آسیا    

                          قیمتش افزود و نان شد جان فزا

باز آن جان چون که محو عشق گشت            

                               یُعجِبُ الزُّراع آمد بعدِ کشت‏

3168، 3166،3165/1

 ( 4183) ز ابر و خورشید و ز گردون آمدى            

                       پس شدى اوصاف و گردون بر شدى‏

تو از راه ابر و خورشید و آسمان به اینجا آمدی   و در زمین رشد و نمو نمودى اکنون تبدیل به صفات حضرت حق گردیدی پس آن گه به آسمان بالا رفتى

 ( 4184) آمدى در صورت باران و تاب            

                                می ‏روى اندر صفات مستطاب‏

تو در اول به صورت حرارت و تابش نور و باران بر زمین فرود آمدى، اکنون بنگر که با صفات پاک و مقدس حضرت حق  بالا می‏روى

 ( 4185) جزوِ شید و ابر و انجم‏ها بدى

                      نفس و فعل و قول و فکرت‏ها شدى‏

تو در اول جزئی از ابر و خورشید و ستاره بودى ، اکنون بنگر  که نفس و کار و گفتار و اندیشه‏ هاشده ‏اى ( وجودی سراسر معنوی هستی )

 ( 4186) هستىِ حیوان شد از مرگ نبات            

                                   راست آمد اُقتُلونى یا ثِقات‏

از مرگ نبات هستى حیوان جلوه گر شده است پس جمله «اقتلونی یا ثقات» (اى دوستان مرا بکشید) راست و درست در آمد و به کرسى نشست

اُقتُلونى:
نگاه کنید به:شرح بیت 3934/1.

 ( 4187) چون چنین بُردى است ما را، بعد مات            

                                             راست آمدن إنَّ فِى قَتِلى حَیات‏

وقتى بعد از مرگ چنین سود و بهره و بردى داشته باشیم پس بدان که جمله «ان فى قتلى حیات» (در کشتن من زندگى نهفته است) راست و به موقع است

(مصرع اول ایهام از برد و مات بازی شطرنج نیز دارد )

 ( 4188) فعل و قول و صدق شد، قوت ملک            

                               تا بدین معراج، شد سوى فلک‏

کار و گفتار راست، قوت و خوراک ملک گردید و با این نردبان به آسمانها بالا رفت

قوت ملک: فرشتگان را نفس بهیمى نیست، بدین رو نیازى به خوراک ندارند. دسته ‏هایى هستند و هر دسته را وظیفه‏ اى (رزق و مقرری)است از تسبیح و تقدیس حق تعالى.

 ( 4189) آن چنان ،کآن طعمه شد، قوت بشر            

                                 از جمادى بر شد و ،شد جانور

چنان که طعام، قوت بشر گردید تا لقمه از جماد بودن بالا رفته و  به مقام حیوانى رسید

 ( 4190) این سخن را ترجمة پهناورى   

                                     گفته آید در مقام دیگرى‏

این مطلب را ترجمه و تفسیر مشروحی سزاوار است و مفصلا در جاى دیگر شرح خواهم داد

مقام دیگر: نیکلسون این ارجاع را به بیت 31 5 داده است.

 ( 4191) کاروان دائم ز گردون می ‏رسد

                                   تا تجارت می ‏کند وا می ‏رود

على الاتصال کاروان ارواح معنوی  از فلک فرود می ‏آید و پس از تجارت معنوی بر  جای اول خود برمی‏گردد

تجارت کردن: انقروى آنرا اشارت به آیه 16 سوره بقره گرفته استأُولئِکَ اَلَّذِینَ اِشْتَرَوُا اَلضَّلالَةَ بِالْهُدى‏ فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ. 2: 16 و در شرح نیکلسون نیز آمده است ولى درست نیست، مقصود از تجارت کردن زیستن در دنیاست و ورزیدن اعمال و به دست آوردن نتیجه براى آن جهان.

 ( 4192) پس برو شیرین و خوش با اختیار

                                نه به تلخى و کراهت، دزد وار

پس حالا که نتیجه کار برایت معلوم شد تو با خوشى و شیرینی و با اختیار خود این راه را طى کن نه به تلخى و اکراه‏

 ( 4193) ز آن حدیث تلخ ،می ‏گویم تو را            

                                   تا ز تلخی‏ها، فرو شویم تو را

من از آن جهت سخنان حق را که ظاهری تلخ دارد ولی برای بیدار کردن توست به تو می‏گویم که با این کار تو را ازتلخیها ی بعدی در آخرت  بشویم

 ( 4194) ز آب سرد انگورِ افسرده رهد

                                     سردى و افسردگى بیرون نهد

برای مثال،انگور افسرده و یخ زده به وسیله آب سرد رهایى می ‏یابد و سردى و افسردگیش زایل می‏گردد

 ( 4195) تو ز تلخى ،چون که دل، پُر خون شوى            

                                   پس ز تلخی‏ها ،همه بیرون روى‏

تو هم وقتى از تلخیهای موعظه ، دلت پر خون شد از همه تلخیها و ناکامیهای بعدی بیرون خواهى آمد

***خلاصه ابیات از4195-4170: نخود در این بیت‏ها رمز سالکى است، که با تحمل ریاضت مرحله‏ اى را می ‏پیماید و به مرحله دیگر درمی آید و در پیمودن این مرحله‏ ها و تحمل ریاضت‏ها و آزمایش‏ها تسلیم است و شادان، تا بدان جا رسد که صفات حیوانى را در خود بُکشد و حیات تازه یابد. بمیرد تا به دوست زنده ماند.
متبرک باد انسانی که به خداوند اعتماد می کند و در همه حال به او رو می کند.


دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

پاسخ
09-02-2014، 05:36 AM, (آخرین ویرایش در این ارسال: 31-07-2014، 10:26 AM، توسط خانوم خانوما.)
ارسال: #23
RE: شاعر
ادامه اشعار مولانا

ابيات:از بيت 4196 تا 4202
( 4196) سگ ،شکارى نيست، او را طوق نيست             
                                          خام و ناجوشيده جز بی ‏ذوق نيست‏
سگ اگر طوق در گردن نداشته باشد شکارى نيست، و آن که خام و نجوشيده و بلا نديده است بی ‏مزه و بی ‏ذوق است
سگ شکارى نيست...: طوق در گردن داشتن سگ نشانه آن است که صاحب وى را بدو توجهى است.
 ( 4197) گفت نُخُّود، چون چنين است اى سِتى             
                                           خوش بجوشَم ،ياريَم ده، راستى‏
آن نخود گفت اى کدبانو اگر اين طور است و دنباله سختى آسايش است من با خوشى می‏جوشم و تو نيز مرا يارى کن
 ( 4198) تو در اين جوشش ،چو معمار منى             
                                      کفچليزم زن ،که بس خوش میزنى‏
چون تو در اين جوشش معمار من هستى کف گير بر سرم زن که خوش میزنى
 ( 4199) همچو پيلم ،بر سرم زن، زخم و داغ             
                                   تا نبينم ،خواب هندستان و، باغ‏
من چون پيل هستم ،چماق بر سرم بزن تا به ياد هندوستان نيفتم
خواب هندستان و باغ ديدن: مثلى است مشهور (نگاه کنيد به: امثال و حکم)، و مکرر در مثنوى بدان اشارت شده است. در اينجا استعارت از متمايل شدن به زندگانى مرحله پيشين است.
 ( 4200) تا که خود را ،در دهم در جوش، من             
                                 تا رهى يابم ،در آن آغوش من‏
تا آنکه  در اين جوشيدن خود را از دست بدهم و در نتيجه در آغوش لطف الهي راه يابم
در دادن: واگذاردن، رها کردن.
 ( 4201) ز آن که انسان، در غِنا ،طاغى شود             
                          همچو پيلِ خواب بين، ياغى شود
انسان در وقت‏ غنا و بی ‏نيازى طغيان کرده و مثل فيلى که خواب هندوستان ديده باشد ياغى می‏شود
در غنا طاغى شدن انسان: گرفته از قرآن کريم است: (علق، 6-  7)إِنَّ اَلْإِنْسانَ لَيَطْغى‏ أَنْ رَآهُ اِسْتَغْنى‏. 96: 6-  7  (انسان هرگاه خود را بي نياز ديد طغيان مي کند )
 ( 4202) پيل ،چون در خواب بيند ،هند را             
                                          پيلبان را نشنود، آرد دغا
آرى پيل وقتى در خواب هندوستان را ببيند از اطاعت پيلبان سرپيچى کرده ستيزه آغاز مى‏کند
**** خلاصه ابيات از بيت 4196 تا 4202 : اگر مؤمنان در اين جهان با بلاهايى چون بيمارى، تنگدستى، بى‏خانمانى و... آزمايش مى‏شوند، نشانه آن است که آفريننده را بدانها توجهى است. چنان که در آيه 155 سوره بقره می ‏بينيم. و آنان را که خدا به خودشان واگذارده، نعمتشان می ‏دهد تا طغيان ورزند و راه نافرمانى پيش گيرند:و در سورة (آل عمران، 178) وَ لا يَحْسَبَنَّ اَلَّذِينَ کَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً. 3: 178( کافران گمان نبرند که اگر به آن ها مهلت دهيم برايشان خير در پيش دارد بلکه آن ها را مهلت مي دهيم که گناهشان افزون گردد
متبرک باد انسانی که به خداوند اعتماد می کند و در همه حال به او رو می کند.


دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

پاسخ
09-02-2014، 06:03 AM, (آخرین ویرایش در این ارسال: 31-07-2014، 10:26 AM، توسط خانوم خانوما.)
ارسال: #24
RE: شاعر
ادامه اشعار مولانا

شرح ابیات از بیت 148 تا182:
(148)جان چه باشد با خبر از خیر و شر  
              شاد با احسان و گریان از ضرر
جان چیست؟ جان آنست که از  خیر و شر آگاه است از احسان شاد و از ضرر گریان است.
………………………………………………………………………………….
 (149)چون سر و ماهیت جان مَخبَر است           
           هر که او آگاه‏تر با جان‏تر است‏
چون ماهیت و ذات جان خبر دار بودن و آگاهى است پس هر کس آگاه‏تر است جانی عظیم تر و کامل تر دارد.
………………………………………………………………………………….
 (150)روح را تأثیر آگاهى بود  
              هر که را این بیش اللهى بود
تأثیر روح، آگاهی است. یعنی قدرت و شوکت روح به معرفتِ روح بستگی دارد. پس هرکس آگاهی بیشتری داشته باشد خدایی تر است.
………………………………………………………………………………….
(151)چون خبرها هست بیرون زین نهاد           
    باشد این جانها در آن میدان جماد
از آنرو که در ماورای این طبیعت محسوس، آگاهی هایی والا وجود دارد، جان های معمولی در آن عرصة برین، جمادی بیش نیستند.
………………………………………………………………………………….
(152)جان اول مظهر درگاه شد
             جان جان خود مظهر الله شد
اولین جان که بعد از جماد و نبات پیدا می‏شود مظهر درگاه است ولى جان جان و روح انسانى مظهر اللَّه است.
………………………………………………………………………………….
(153)آن ملایک جمله عقل و جان بدند           
          جان نو آمد که جسم آن بدند
فرشتگان همگى عقل و جان بودند وقتى جان نو بوجود آمد یعنى آدم خلق شد آنها جسم آن جان گردیدند.
………………………………………………………………………………….
(154)از سعادت چون بر آن جان بر زدند           
        همچو تن آن روح را خادم شدند
از نیک بختی، وقتی در برابر روح الهی انسان قرار گرفتند مانندکالبد جسمانی به خدمت آن روح پرداختند.
………………………………………………………………………………….
(155)آن بلیس از جان از آن سر برده بود           
         یک نشد با جان که عضو مرده بود
ابلیس از آن جهت از جان بی‏خبر و محجوب شد که مانند عضوی مرده از اعضای بدن بود و با جان یکى نشد.
………………………………………………………………………………….
(156)چون نبودش آن فداى آن نشد           
                دست بشکسته مطیع جان نشد
چونکه ابلیس، سعادت نداشت، خود را قربانی جان آدم نکرد، یعنی به راز شرافت و برتری آدم (ع) واقف نشد. و در نتیجه ابلیس مانند دستی شکسته و بریده از بدن نتوانست مطیع جان آدم (ع) شود.
………………………………………………………………………………….
(157)جان نشد ناقص گر آن عضوش شکست           
       کان به دست اوست تاند کرد هست‏
اگر عضوی از کالبد بُریده شود، هیچ نقصانی بر روح وارد نمی شود، زیرا زمام اختیار جسم به دست روح است و روح می تواند  آن عضو را بسازد و یا فقدانش را جبران کند.
………………………………………………………………………………….
(158)سِرِّ دیگر هست کو گوش دگر؟           
                 طوطیى کو مستعد آن شکر؟
راز دیگرى (در خصوص سرکشی ابلیس ) هست ولى گوش دیگرى کو که آن را تواند شنید؟ کو طوطیى که استعداد آن شکر را داشته باشد؟(رجوع شود به بیت (1028)دفتر اول.
………………………………………………………………………………….
(159)طوطیان خاص را قندى است ژرف           
      طوطیان عام از آن خور بسته طرف‏
برای طوطیانِ خاص، قندی بس عالی است. (قند معارف ربّانی مخصوص سالکان روشن بین است.) اما طوطیان عام از آن طعام (قند) چشم فرو بسته اند.)آدمیان معمولی و ظاهربین از آن قند مخصوص بهره ای ندارند.)
………………………………………………………………………………….
(160)کى چشد درویش صورت ز آن زکات           
         معنى است آن نه فعولن فاعلات
چگونه ممکن است که درویش ظاهری از آن رزق پاک تناول کند؟ آن رزق پاک، معانی و نکات ربّانی است نه مشتی کلام منظوم.
………………………………………………………………………………….
(161)از خر عیسى دریغش نیست قند  
          لیک خر آمد به خلقت که پسند
عارفان قند را از خرِ عیسی دریغ نمی دارند یعنی از دادن قند معارف به اسیران جسم مضایقه نمی کنند ولی سرشت خر به گونه ای است که به جای قند، کاه را می پسندد.
………………………………………………………………………………….
(162)قند خر را گر طرب انگیختى
                پیش خر قنطار شکر ریختى‏
اگر قند، خرصفتان را شادمان می کرد بدان که عارفان عیسی مشرب، بارِ قند را جلوی  آنان می نهادند.
………………………………………………………………………………….
(163)معنى نَخْتِمُ عَلى‏ أفواههم 
       این شناس این است ره رو را مهم‏
معنی «مُهر می نهیم بر دهان هایشان» همین است. این معنی برای سالک مهم است. اشاره به آیه 65 از سوره یس: اَلْیَوْمَ نَخْتِمُ عَلى‏ أَفْواهِهِمْ وَ تُکَلِّمُنا أَیْدِیهِمْ .........امروز بدهانشان مهر مى‏زنیم و دستهاى آنها با ما سخن مى‏گویند ........
………………………………………………………………………………….
(164)تا ز راه خاتم پیغمبران
           بو که برخیزد ز لب ختم گران‏
تا شاید به برکت طریقة محمد (ص) خاتم پیامبران مُهرهای سنگین از لب های آدمیان برداشته شود.
………………………………………………………………………………….
(165)ختمهایى کانبیا بگذاشتند  
            آن به دین احمدى برداشتند
مُهرهایی که پیامبران پیشین به سبب حدّ درک امت خود باقی گذاشته بودند، آن مُهرها به برکت آیین حنیف احمدی گشوده شد.
………………………………………………………………………………….
(166)قفلهاى ناگشاده مانده بود  
                  از کف إِنَّا فَتَحْنا بر گشود
قفل هایی ناگشوده باقی مانده بود که به اذن و مشیّت الهی گشوده گشت.
اشاره به آیة نخست سورة فتح: اِنّا فَتَحنا لَکَ فَتحاً مُبیناً. « ما به تو پیروزیِ نمایانی بخشیدیم.»
………………………………………………………………………………….
(167)او شفیع است این جهان و آن جهان           
  این جهان زى دین و آن جا زى جنان‏
اوست که شفیع دنیا و آخرت است در دنیا شفاعتش بوسیله دین و در آخرت شفاعت او به بهشت منتهى مى‏گردد.
………………………………………………………………………………….
(168)این جهان گوید که تو رهشان نما
        و آن جهان گوید که تو مهشان نما
حضرت محمد (ص) در دنیا می گوید: خداوندا راه را به ایشان نشان بده و در آن جهان می گوید: تو ماه جمالت را به ایشان بنما.
………………………………………………………………………………….
(169)پیشه‏اش اندر ظهور و در کمون          
                 اهد قومى انهم لا یعلمون‏
کار آن حضرت در ظاهر و باطن این بود که بگوید: « پروردگارا قوم مرا هدایت فرما که آنان (نسبت به حق) نادان اند.»
………………………………………………………………………………….
(170)باز گشته از دم او هر دو باب    
          در دو عالم دعوت او مستجاب‏
از دم جان بخش او درِ دنیا و آخرت گشوده می‏شود و در هر دو عالم دعاى او مستجاب است.
………………………………………………………………………………….
(171)بهر این خاتم شده ‏ست او که به جود           
        مثل او نه بود و نه خواهند بود
براى آن خاتم لقب یافته که بجود و کرم نه کسى مثل او بوده و نه خواهد بود.
………………………………………………………………………………….
(172)چون که در صنعت برد استاد دست           
      نه تو گویى ختم صنعت بر تو است‏
وقتى استادى در صنعت بالا دست همه را گرفت تو میگویى صنعت بتو ختم شده‏ یعنی تو از همه استادان در این فن کامل تری.
………………………………………………………………………………….
(173)در گشاد ختمها تو خاتمى  
             در جهان روح بخشان حاتمى‏
به آن حضرت هم باید گفت که در گشودن مهرها خاتم تو هستى و از میان آنان که روح می بخشند تو بسیار سخاوتمندی.
………………………………………………………………………………….
(174)هست اشارات محمد المراد   
         کل گشاد اندر گشاد اندر گشاد
خلاصة کلام در گفتار و کردار و رفتار محمد (ص) گشایش در گشایش در گشایش است.
………………………………………………………………………………….
(175)صد هزاران آفرین بر جان او 
              بر قدوم و دور فرزندان او
صد هزار آفرین بر جان مقدسش و بر نزدیکان و دوره فرزندان گرامیش‏.
………………………………………………………………………………….
(176)آن خلیفه زادگان مقبلش  
          زاده‏اند از عنصر جان و دلش‏
آفرین بر آن خلیفه زادگان با سعادتش که از عنصر جان و دل او زاده‏اند.
………………………………………………………………………………….
(177)گر ز بغداد و هرى یا از رى‏اند           
        بى‏مزاج آب و گل نسل وى‏اند
اگر از بغداد یا هرات یا رى یا از هر کجا باشند صرف نظر از مزاج آب و گل(قالب جسمانی) از جان و دل نسل او هستند.
………………………………………………………………………………….
(178)شاخ گل هر جا که روید هم گل است           
  خم مل هر جا که جوشد هم مل است‏
به عنوان مثال: شاخة گُل در هر خاک و یا زمینی که بروید گُل است. چنانکه خُم شراب در هر جا که بجوشد شراب است.
………………………………………………………………………………….
(179)گر ز مغرب بر زند خورشید سر
            عین خورشید است نه چیز دگر
اگر خورشید از مغرب هم طلوع کند خود خورشید است چیز دیگر نیست.
………………………………………………………………………………….
(180)عیب چینان را از این دم کور دار           
             هم به ستارى خود اى کردگار
خداوندا به حق مقام ستاریّتت عیب جویان را از این نَفَس پاک الهی که به فرزندان معنوی آن حضرت بخشیده ای کور فرما.
………………………………………………………………………………….
(181)گفت حق چشم خفاش بد خصال           
                  بسته‏ام من ز آفتاب بى‏مثال‏
حضرت حق فرمود: من چشم خفّاشِ بدخوی را از مشاهدة آفتابِ بی همتا بسته ام. یعنی چشم حق ستیزانِ بدسگال را از مشاهدة جمال شمس حقیقت بسته ام.
………………………………………………………………………………….
(182)از نظرهاى خفاش کم و کاست  
          انجم آن شمس نیز اندر خفاست‏
نه تنها خورشید را از چشم خفّاشان ضعیف البصر مستور داشته ام، بلکه حتّی جمال ستارگان را نیز برآنان پنهان داشته ام.


منبع:http://etrat.naserin.com/
متبرک باد انسانی که به خداوند اعتماد می کند و در همه حال به او رو می کند.


دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

پاسخ
16-02-2014، 12:43 PM,
ارسال: #25
RE: شاعر
به جرات می تونم بگم یکی از برترین شاعرای ما یغما گلرویی هست که با طبع لطیف، هنر فراوان و توانایی زیاد دل به دریا زده و از دل بر آمده هاشو با تمام وجود به همگان ارزانی می کنه.


فایل‌(های) پیوست شده
.mp3   Yaghma Golrouee - Sniff.mp3 (اندازه: 8.45 MB / تعداد دفعات دریافت: 0)
پاسخ
 سپاس شده توسط mahshad
16-02-2014، 02:48 PM,
ارسال: #26
RE: شاعر
یه کار قشنگ دیگه از یغما گلرویی


فایل‌(های) پیوست شده
.mp4   Yaghma Golrouee - «من و تو و مردم»‬_2.mp4 (اندازه: 18.13 MB / تعداد دفعات دریافت: 0)
پاسخ
17-02-2014، 09:53 AM,
ارسال: #27
RE: شاعر
حالا که صحبت یغما شد منم یه آهنگ از رضا یزدانی با ترانه زیبای یغما گلرویی می ذارم


فایل‌(های) پیوست شده
.mp4   رضا یزدانی - کوچه ملی - یغما گلرویی _ Reza Yazdani - Kooche Melli - Yaghma Golrouee‬ - YouTube.mp4 (اندازه: 11.2 MB / تعداد دفعات دریافت: 0)
پاسخ
 سپاس شده توسط mahshad
17-02-2014، 10:06 AM,
ارسال: #28
RE: شاعر
و یک شعر زیبا از یغما گلرویی:

«توصیفِ تو»

رود گنگ با آفتابِ منعکسش
از موهایت می‌گذرد!
رودی که از آن می‌نوشم،
در آن غسل می‌کنم،
می‌میرم...
دو بلدرچین در چشمانت داری
که دستان سردِ مرا پناه می‌دهند
در عبور از زمستان‌های زنده‌گی،
صدای تو شالی‌ست
که دور شانه‌های من می‌پیچد
و لب‌هایت
مسیر کافه‌های پاریس را نشان می‌دهند...
اما تمام این‌‌ها توصیفِ کامل تو نیست!
تو چیزی فراتری از آن چشم‌ها،
موها،
لب‌ها...
تو تپانچه‌ای هستی در دست من
که با آن مرگ را
از پا در می‌آورم! //

*از مجموعه شعر «باران برای تو می‌بارد» / نگاه 1392
پاسخ
17-02-2014، 10:27 AM, (آخرین ویرایش در این ارسال: 17-02-2014، 10:33 AM، توسط mahshad.)
ارسال: #29
RE: شاعر
ادامه اشعار مولانا:

شرح ابیات از بیت 36 تا 63:

(36)این جهان جنگ است کل چون بنگرى

ذره با ذره چو دین با کافرى‏

اگر با نگاه ژرف بنگری خواهی دید که این جهان سراسر جنگ است، و همة ذرّات جهان خواص متضاد با یکدیگر دارند و مانند مؤمن و کافر با هم می جنگند.

………………………………………………………………………………….

(37)آن یکى ذره همى‏پرد به چپ

و آن دگر سوى یمین اندر طلب‏

مثلاً ذرّه ای( انسانی) برای رسیدن به مراد و مطلوب خود به طرف چپ می پرد، و ذرّه ای دیگر به طرف راست در طلب است.

………………………………………………………………………………….

(38)ذره‏اى بالا و آن دیگر نگون

جنگ فعلیشان ببین اندر رکون‏

ذرّه ای به طرف بالا می پرد و ذرّه ای به طرف پایین. تو نزاع ظاهر و محسوس آنها را در عین سکون و آرامشی که دارند تماشا کن. یعنی پدیده های طبیعی به ظاهر ساکن و صامت اند، در حالی که هر لحظه در حال تصادم و تضارب اند. ( اکبر آبادی گوید: رفتن به سوی بالا عبارت از طلب علم و معرفت و سرنگون به سوی پستی رفتن عبارت از افتادن در جهل و غفلت.)

………………………………………………………………………………….

(39)جنگ فعلى هست از جنگ نهان

زین تخالف آن تخالف را بدان‏

جنگ ظاهرِ آنها از جنگ باطن آنها ناشی شده است. تو از نزاع ظاهر به نزاع باطنشان پی ببر. یعنی منشأ اصلی اضداد را که صفات متقابلة حق است بشناس اصل جنگ موجودات، جنگ اسماء و صفات متقابلة حق است.

………………………………………………………………………………….

(40)ذره‏اى کان محو شد در آفتاب

جنگ او بیرون شد از وصف و حساب‏

ذرّه ای که در وجود آفتاب محو شود، جنگ او از حیطة توصیف و محاسبه خارج است. (وقتی که عاشق صادق وجود موهوم خود را در شمس حقیقت محو کند از مرتبة وجود جزئی می گذرد و مصداقِ «واحِدٌ کَالأَلف» می شود و مظهر تامّ و تمام اسماء و صفات الهی، از اینرو قدرت و سطوت او از توصیف خارج می شود، زیرا او به حقیقتِ کُلّ پیوسته است.)

………………………………………………………………………………….

(41)چون ز ذره محو شد نفس و نفس

جنگش اکنون جنگ خورشید است و بس‏

وقتی که نفس و نفسِ ذرّه محو شود، یعنی همینکه وجود مجازی و عوارض آن از ذرّه محو شود، جنگ او را باید جنگ خورشید محسوب داری و لاغیر. (وقتی که بندة عاشق، وجود نفسانی و هویّت موهوم خود را در وجود حضرت حق فانی سازد به بقای بَعد الفناء رسد. و زین پس گرد و غبار عالَم امکان و دنیای فانی بر او ننشیند، بلکه لِلّه وفی الله حقّانی شود. آیة ما رَمَیتَ اِذ رَمَیتَ مناسب این مقام است. رجوع شود به شرح بیت (1306) دفتر دوم.)

………………………………………………………………………………….

(42)رفت از وى جنبش طبع و سکون

از چه؟ از إِنَّا إِلَیْهِ راجعون‏

دیگر حرکت و سکون طبیعی از آن ذرّه محو شده است، چرا؟ به خاطر سِرِّ آیة «ما از خداییم و به سوی او باز می گردیم.» (وقتی که سالک عاشق به مرتبة فناء می رسد هستی الهی بر او می تابد و او را به رنگ خود در می آورد. چنین بنده ای همة حرکات و سکنات و قول و فعلش منبعث از شمس حقیقت است. چنانکه آیة 162 سورة انعام وصف اوست: قُل اِنَّ صَلاتی وَ نُسُکی وَ مَحیایَ وَ مَماتی لِلّهِ رَبِّ العالَمینَ.« بگو (ای محمّد) نماز و عبادت و زندگی و مرگم برای خداوندی است که پروردگار جهانیان است.»)

………………………………………………………………………………….

(43)ما به بحر تو ز خود راجع شدیم

و ز رضاع اصل مسترضع شدیم‏

پروردگارا ما از وجود مجازی خود گذشتیم و به دریای بیکران تو بازگشتیم و از سرچشمة اصلی، شیر حکمت و معرفت نوشیدیم.

………………………………………………………………………………….

(44)در فروع راه اى مانده ز غول

لاف کم زن از اصول اى بى‏اصول‏

ای کسی که به واسطة وسوسة شیاطین در بیراهه ها مانده ای، ای عاری از حقیقت (اهل ظاهر)اینقدر از حقیقت دم مزن.

………………………………………………………………………………….

(45)جنگ ما و صلح ما در نور عین

نیست از ما هست بَین اِصبَعِین‏

اگر از دیدگاهی روشن به جنگ ها و صلح های ما نگریسته شود، معلوم می گردد که این پدیده های متضادّ هیچکدام از ما نیست بلکه از لطف و قهر الهی ناشی شده است. (اشاره بحدیث «قلب المؤمن بین اصبعین مِن اصابع الرحمن» یعنى قلب مؤمن میانه دو انگشت از انگشتان قدرت حق (تجلی صفات جمال و جلال حق) است.

………………………………………………………………………………….

(46)جنگ طبعى جنگ فعلى جنگ قول

در میان جزوها حربى است هول‏

جنگ میان طبایع متضاد و جنگ افعال و اقوالِ متعارض در میان اجزای این جهان جنگی هولناک است.

………………………………………………………………………………….

(47)این جهان زین جنگ قایم مى‏بود

در عناصر درنگر تا حل شود

این جهان بواسطة همین جنگ برپاست. یعنی نظام جهان به سبب حاکمیّت اصل تضاد برقرار است. اگر نسبت به این مسأله تردید داری به عنوان نمونه به عناصر اربعه نگاه کن تا مشکلت حلّ شود.

………………………………………………………………………………….

(48)چار عنصر چار استون قوى است

که بدیشان سقف دنیا مستوى است‏

عناصر اربعه (آتش و آب و باد و خاک )مانند چهار ستون نیرومندی است که سقف جهان بر آن استوار شده است که طبع این عناصر نیز با یکدگر تضادّ دارند.)

………………………………………………………………………………….

(49)هر ستونى اشکننده‏ى آن دگر

استن آب اشکننده‏ى آن شرر

هریک از این چهار ستون ستون های دیگر را می شکند. یعنی طبع هریک از این عناصر با طبع دیگر عنصر، تعارض دارد. به عنوان مثال عنصر آب، عنصر آتش را محو می کند.

………………………………………………………………………………….

(50)پس بناى خلق بر اضداد بود

لاجرم ما جنگییم از ضر و سود

پس نتیجه می گیریم که بنیادِ خلقت بر اضداد استوار است، و ناچار ما نیز به سبب سود و زیان با یکدیگر در تضاد و تنازع به سر بریم.

………………………………………………………………………………….

(51)هست احوالم خلاف همدگر

هر یکى با هم مخالف در اثر

احوال درونی من نیز مختلف است. چنانکه آثار این احوال با هم اختلاف دارند. (اصل تضاد نه تنها بر عناصر و پدیده های جهان حاکم است بلکه بر فعالیت های روانی انسان نیز سیطره دارند. چنانکه مثلاً حالت شادی و غم، امن و خوف، فقر و غنا مغایر یکدیگرند و هرکدام آثار و تبعاتی به همراه دارد.

………………………………………………………………………………….

(52)چون که هر دم راه خود را مى‏زنم

با دگر کس سازگارى چون کنم‏

وقتی من در هر لحظه با خود می ستیزم، چگونه می توانم با دیگری در صلح و آشتی باشم؟

………………………………………………………………………………….

(53)موج لشکرهاى احوالم ببین

هر یکى با دیگرى در جنگ و کین‏

به موج سپاهیان حالات درونی ام بنگر که هر یک با دیگری در جنگ و ستیز است.

………………………………………………………………………………….

(54)مى‏نگر در خود چنین جنگ گران

پس چه مشغولى به جنگ دیگران‏

به چنین جنگِ سنگینی که در درون تو برپاشده است توجه کن. چرا به جنگ با دیگران مشغول شده ای؟ شارحی گفته است ابتدا نفس خود را اصلاح کن و سپس به اصلاح دیگران پرداز.]

………………………………………………………………………………….

(55)یا مگر زین جنگ حقت واخرد

در جهان صلح یک رنگت برد

شاید حضرت حق تو را از این جنگ نجات دهد و به جهان صلح و یک رنگی ببرد. یعنی تو خود منفرداً نمی توانی بر تضادهای درونی و روانی­ات غالب آیی مگر به مدد حضرت حق.

………………………………………………………………………………….

(56)آن جهان جز باقى و آباد نیست

ز انکه آن ترکیب از اضداد نیست‏

آن جهان، جهان بقا و عمران است، زیرا بافت آن از اضداد تشکیل نشده است. [برای همین است که یکی از نام های قرآنیِ بهشت دارُ السّلام است.

………………………………………………………………………………….

(57)این تفانى از ضد آید ضد را

چون نباشد ضد نباشد جز بقا

فانی کردن های متقابل از اضداد ناشی می شود. پس هرگاه ضدّی در میان نباشد چیزی جز بقا و جاودانگی وجود نخواهد داشت.

………………………………………………………………………………….

(58)نفى ضد کرد از بهشت آن بى‏نظیر

که نباشد شمس و ضدش زمهریر

خداوند بی همتا، وجود اضداد را در بهشت نفی کرده و فرموده است که در بهشت نه از خورشید خبری هست و نه از سرمای سخت. [ در قسمتی از آیة 13 سورة دهر (انسان) آمده است:.... لایَرونَ فیها شَمساً وَ لا زَمهَریراً«... نبینند در بهشت خورشیدی و نه سرمای سوزانی.»

………………………………………………………………………………….

(59)هست بى‏رنگى اصول رنگها

صلحها باشد اصول جنگها

اصل همة رنگ ها بیرنگی است. صلح ها نیز اساس همة جنگ هاست. [ مراد از « بیرنگی» عالم وحدت و مراد از «رنگ ها» عالم کثرت است.

منظور بیت: این جهان فَرعِ بر آن جهان است.]

………………………………………………………………………………….

(60)آن جهان است اصل این پر غم وثاق

وصل باشد اهل هر هجر و فراق‏

اساسِ ماتمکدة دنیا فراق از آن جهان است. اصل هر هجران و فراقی نیز وصل است. این دنیا که آکنده از غم و غصّه است از جهان برین متفرّع شده است. همینطور پیش از آنکه انسان بدین دنیا هبوط کند و از اصل خود دور افتد به جهان وحدت متّصل بوده است.]

………………………………………………………………………………….

(61)این مخالف از چه‏ایم اى خواجه ما؟

و از چه زاید وحدت این اعداد را؟

ای آقا چرا ما مخالف یکدیگریم؟ چرا از وحدت، اینهمه تعدّد (کثرت) پدید آمده است؟مولانا در بیت فوق سؤال می کند که چرا اضداد در طبیعت وجود دارد؟ چرا از وجود واحد این همه کثرت پدید آمده است؟ سپس خودِ او چنین جواب می دهد:]

………………………………………………………………………………….

(62)ز انکه ما فرعیم و چار اضداد اصل

خوى خود در فرع کرد ایجاد اصل‏

به جهت آنکه ما فرع هستیم و عناصر اربعه، اصل. اصل، خوی و خاصیت خود را در فرع پدید آورده است. [ سبب ستیز و تضادّی که انسان با خود و دیگری دارد اینست که جهان طبیعت بر عناصر متضاد پی افکنده شده است. و چون ما جزئی از طبیعت محسوب می شویم بدیهی است که اصل تضاد بر ما نیز حکم می راند. البته حاکمیّت اصل تضاد بر جنبة طبیعی انسان جاری است نه بر جنبة ماوراءالطبیعی او، چنانکه می فرماید:]

………………………………………………………………………………….

(63)گوهر جان چون وراى فصل‏هاست

خوى او این نیست خوى کبریاست‏

جوهر روح قدسی چون در ماورای عناصر مادّی و طبیعی قرار دارد، از آن عناصر خو نمی پذیرد و مایه نمی گیرد، بلکه از اخلاق و صفات الهی سرچشمه می گیرد.

منظور بیت: اسیران نفس و هوی دچار تفرقه و اختلاف اند، لیکن عارفان روشن بین چون متخلّق باخلاق الله هستند از تفرقه و جنگ هفتاد و دو ملّت فارغ اند.]


منبع:http://etrat.naserin.com
متبرک باد انسانی که به خداوند اعتماد می کند و در همه حال به او رو می کند.


دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.

پاسخ
10-04-2014، 02:26 PM, (آخرین ویرایش در این ارسال: 10-04-2014، 02:30 PM، توسط سرگرمی.)
ارسال: #30
RE: شاعر
لحظه ای می ترسی
بعد خواب، تو را به زندگی برمی گرداند
جسارتِ کابوسی که فراموشش کرده ای
باران هایی که باریده در خواب
راه هایی که رفته ای
ارتفاعاتی که افتاده ای

با دلهره ها عَجین شده ای 
چنان که با خنده 
انسانی که از آزادی می ترسد
مرگ را نخواهد پذیرفت

با تنهایی ات به جنگ
که گردنِ آن که ناپیداست
از ترس هایت قوی تر است

درهای بسته باز می شود
وَ آینده در روزهایی که قدم می زنی
جسارت شان را پس می گیرند.

|سیدمحمد مرکبیان|

نه حرفی که فهمیده شود
نه شعری که متنِ حرف را رسانده باشد
انسانِ رنجور
انسانِ بی حوصله از گفتن وُ سُرودن
بی خبر است
زخم تا دهان باز نکند
زبانِ شعر وُ دهانِ انسان بسته می ماند
ای کاش
تسلای خاطرمان را از گوشه ی لب هاشان گرفته بودیم
برای خوابی که شکسته پشتِ میز
برای به صبح رساندنِ شب
در قعرِ تاریکیِ پنجره
به هنگامِ مرورِ فردا

صدا می زنی " به دادم برس"
وَ آخرین نجات دهنده را
بی خواب می کنی.

|سیدمحمد مرکبیان|

سکوت لازمه ی نوشتن است
موهای تو
نیازِ خزر
تا باز موج 
به رگ هایش برگردد
شکلِ بزرگ شدن، در کودکی ام شده ام
با چمدانی بزرگتر از آنچه برای سفر می پنداشتم
جهانی که در آن
خزر از جغرافیای کتاب
غمگین تر بنظر می آید
وَ تاوانِ عشق
انتظار را 
خفیف ترین سکته ی رسیدن صدا می زند.
|سیدمحمد مرکبیان|

من دلم نور می خواهد
 یک شاخه تلالو، یک سبد هیاهو
 که بنشینم یک گوشه و با دسته دسته نور خودم را باد بزنم
 در هوای اردیبهشتی فکرهایم راه بروم، دست در جیبم کنم
  بی پروا سوت بزنم
 ریگی از ابریشم خالص بیابم
  در تمام مسیر پیاده روی با پایم آن را شوت کنم 
دلواپس شوم که کودک بی پروای درونم در پی بازیهای به سرانجام نرسیده اش
پا از گلیم خویش فراتر نهاده و نور را لگد می کند
 شاید این تاریکی بی پایان تاوان همین شیطنت های کودک گستاخ درونم باشد.
مهشاد صفایی
پاسخ
 سپاس شده توسط خانوم خانوما


پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان

صفحه‌ی تماس | تالار گفتمان خانوم خانوما | بازگشت به بالا | | بایگانی | پیوند سایتی RSS
در این سایتدر كل اینترنت