انجمن تفریح و سرگرمی خانوم خانوما




تفسیر ابیات 1386 تا 1392زمان کنونی: 24-08-2019، 04:50 AM
کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: خانوم خانوما
آخرین ارسال: خانوم خانوما
پاسخ 1
بازدید 1015

امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امتیازات: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
تفسیر ابیات 1386 تا 1392
13-11-2015، 08:52 AM,
ارسال: #1
تفسیر ابیات 1386 تا 1392
از بیت 1386 تا 1392
*حكايت*
( 1386) در صحابه كم بُدى حافظ كسى            
               گر چه شوقى بود جانشان را بسى‏
(1387)ز آن كه چون مغزش در آگند و رسيد                          
            پوست‏ها شد بس رقيق و واكَفيد
( 1388) قِشرِ جَوز و فُستُق و بادام هم            
         مغز چون آگندشان شد پوست كم‏
( 1389) مغزِ علم افزود كم شد پوستش            
           ز آن كه عاشق را بسوزد دوستش‏
( 1390) وصف مطلوبى چو ضدّ طالبى است            
               وحى و برق نور سوزنده نَبى است‏
( 1391) چون تجلّى كرد اوصاف قديم            
               پس بسوزد وصف حادث را گليم‏
( 1392) ربع قرآن هر كه را محفوظ بود            
                       جَلَّ فِينا از صحابه مى‏شنود
***********************************
**شرح ابیات: از بیت 1386 تا 1392
در بيت‏هاى پيش فرمود آن كه غرق در معنى است پاى بند لفظ و استدلال‏هاى صورى نيست. در اين بيت‏ها مى‏فرمايد ياران رسول چون به حقيقت قرآن توجه داشتند، به الفاظ آن كمتر مى‏نگريستند و چون معانى قرآن را كار مى‏بستند، به از بر كردن آن نمى‏پرداختند. سپس گويد علم مغز است و الفاظ پوست. هر كه را علم بيشتر بود در بحث‏هاى لفظى كمتر افتد. نيكلسون اين بيت‏ها را از گلشن راز آورده است:
چو عارف با يقين خويش پيوست            
   رسيده گشت مغز و پوست بشكست‏
وجودش اندر اين عالم نپايد            
       برون رفت و دگر هرگز نيايد
(شرح گلشن راز، شاه داعى، ص 116)
( 1386) در صحابه كم بُدى حافظ كسى          
             گر چه شوقى بود جانشان را بسى  
در ميانه اصحاب پيغمبر با اينكه كمال اشتياق را بقرآن داشتند حافظ قرآن كم بود
حافظ: آن كه قرآن را از بر دارد.
(1387)ز آن كه چون مغزش در آگند و رسيد                    
             پوست‏ها شد بس رقيق و واكَفيد
براى اينكه مغزها وقتى جدا شد و رسيد پوستها نازك شده و مى‏شكافد
درآكندن: انباشتن.
واكفيدن: شكافته شدن، تركيدن.
( 1388) قِشرِ جَوز و فُستُق و بادام هم            
         مغز چون آگندشان شد پوست كم
همچنان كه جوز و فندق و بادام وقتى مغزشان رسيد و از پوست جدا شد پوست آنها نازك و كم مى‏شود
جوز: گَوز: گردو.
فُستُق: پسته.
( 1389) مغزِ علم افزود كم شد پوستش            
             ز آن كه عاشق را بسوزد دوستش‏
مغز علم هم وقتى افزون شود پوست او كم مى‏گردد چرا كه دوست عاشق را مى‏سوزاند
( 1390) وصف مطلوبى چو ضدّ طالبى است            
               وحى و برق نور، سوزنده نَبى است‏
چون صفت مطلوب بودن ضد طالب بودن است اين است كه برق نور و وحى نبى را مى‏سوزاند
کیفیت نزول وحی
در سورة مزمل آیة 5 می فرماید إنّا سَنُلقی عَلَیکَ قولاً ثقیلا: ما بر تو سخنی گران القاء کردیم
در وقت نزول وحی حالت پیامبر دگرگون می شد، عرق بر بدنش می نشست توان راه رفتن از او سلب می شد.
حرث بن هشام از آن جناب پرسید وحی چگونه به شما می رسد: فرمود إحیاناً یَأتینی مِثلُه صَلصَلَهِ الجَرَس و هُوَ أشَدُّ عَلَیَّ: گاه وحی مانند بانگ ناقوس به من می رسد و این سخت ترین حالتی است که بر من عارض می شود
باز گفته اند در وقت نزول وحی آن حضرت دچار اغماء و خرخر خواب گونه می شد از این رو او را به جنون متهم می کردند.
علت این حالت این است که وحی عبارت است از عروج از مرحلة بشری به سوی دریافتهای فرشته گونه است و فراگرفتن بدون واسطة لفظ از عالم روح.
این کنده شدن موجب فشار بر رسول خدا می شد و مولانا عبارت سوزندة نبی را می آورد.
حافظ در غزل 173 می فرماید:
در نمازم خم ابروی تو دریاد آمد
حالتی رفت که به محراب به فریاد آمد
وَحى و بَرق: و چون پيمبر با خدا متصل گشت، تشخص او از ميان مى‏رود و همه او مى‏شود.
( 1391) چون تجلّى كرد اوصاف قديم            
             پس بسوزد وصف حادث را گليم
وقتى اوصاف قديم تجلى كند وصف حادث را گليم بسوزد
( 1392) ربع قرآن هر كه را محفوظ بود            
                       جَلَّ فِينا از صحابه مى‏شنود
اين است كه در ميان صحابه هر كس كه ربع قرآن را حفظ بود صحابه مى‏گفتند اين ميانه ما كار بزرگى كرده
جَلَّ فِينا: بزرگ است ميان ما.
رُبعِ قرآن: مستند آن را در احاديث مثنوى (ص 78) از مسند احمد و نهايه ابن اثير آورده‏اند. در روايت منقول «جَدَّفينا» است و معنى روايت با گفته مولانا يكى نيست. مضمون روايتى كه از أنس بن مالك آمده اين است كه مردى براى رسول (ص) مى‏نوشت.
دو سوره بقره و آل عمران را خوانده بود.
و هر كس كه بقره و آل عمران را خوانده بود در ديده ما بزرگ مى‏نمود.
در اين روايت سخن از قرائت است نه حفظ. (قسمتى از روايت در اقرب الموارد در باب «جَد» هم آمده است).
اما شمار صحابيان حافظ قرآن را هر چند شرق شناسان هفت تن نوشته‏اند،
ليكن تتّبع نشان مى‏دهد، بسيار بيشتر از اين تعداد بوده‏اند.
***********************************
**متن ابیات:از بیت 1393 تا 1405
( 1393) جمع صورت با چنين معنىّ ژَرف            
              نيست ممكن جز ز سلطانى شگرف‏
( 1394) در چنين مستى مراعات ادب            
               خود نباشد ور بود باشد عجب‏
( 1395) اندر استغنا مراعاتِ نياز            
   جمع ضِدّين است چون گِرد و دراز
( 1396) خود عصا ، معشوق عُميان مى‏بود            
              كور، خود صندوق قرآن مى‏بود
( 1397) گفت كوران خود صناديق‏اند پُر            
                   از حروف مصحف و ذكر و نُذُر
( 1398) باز صندوقى پر از قرآن به است            
       ز آن كه صندوقى بود خالى به دست‏
( 1399) باز صندوقى كه خالى شد ز بار            
       به ز صندوقى كه پُر موش است و مار
( 1400) حاصل اندر وصل چون افتاد مَرد            
                     گشت دَلاله به پيش مَرد سَرد
( 1401) چون به مطلوبت رسيدى اى مليح            
                   شد طلبكارىِّ علم اكنون قبيح‏
( 1402) چون شدى بر بام‏هاى آسمان            
             سرد باشد جُست و جوى نردبان‏
( 1403) جز براى يارى و تعليم غير            
             سرد باشد راه خير از بعد خير
( 1404) آينه روشن كه شد صاف و مَلى            
                       جهل باشد بر نهادن صيقلى‏
( 1405) پيش سلطان خوش نشسته در قبول            
                   زشت باشد جُستنِ نامه و رسول
***********************************
**شرح ابیات: از بیت 1393 تا 1405
توجه به الفاظ قرآن، نيز توجه به معنى آن الفاظ در يك زمان كارى دشوار است، چه آن نيازمند محافظت بر ظاهر و باطن خواهد بود و چنين محافظت در يك حال جز براى كسانى كه به نهايت كمال رسيده‏اند، مقدور نيست.
آن را كه نظر به معنى است، از توجه به لفظ مستغنى است.
و آن كه در فهم معنى ناچار از توجه به لفظ است،
پرداختن تمام به معنى براى او دشوار است. قرآن را ظاهرى است و باطنى.
ظاهر آن لفظ است و باطن آن اسرار معانى. آنان كه ديده بصيرت ندارند،
از درك آن معانى محروم‏اند
پس بهتر كه به معنى ظاهرى پردازند.
و آن كه فهم معنى ظاهر هم نتواند بهتر كه الفاظ را بخواند.
قرآن خواندن و معنى آن را ندانستن بهتر كه وقت عزيز را به سخنان بى‏هوده تلف كردن.
( 1393) جمع صورت با چنين معنىّ ژرف            
               نيست ممكن جز ز سلطانى شگرف‏
جمع كردن صورت با اين معنى عميق بى‏پايان جز از پادشاهى با حشمت از كسى بر نمى‏آيد
شگرف: بزرگ.
سلطان شگرف: استعارت از پيمبر يا ولىِّ خدا.
واز ان جهت اهل بیت را مقام جمع بوده است یعنی در عین انکه مستغرق مقام قرب بودند ادب هم نگاه می داشته اند و از انان کلماتی نظیر انچه از بایزید بسطامی و منصور حلاج شنیده شد هیچگاه شنیده نشد و شناسنامه سلوکی انها در مناجات مسجد کوفه از علی ع ( مولای یامولای انت …..) میباشد
( 1394) در چنين مستى مراعات ادب            
             خود نباشد ور بود باشد عجب‏
در يك چنان مستى مراعات ادب كردن اگر ممكن باشد كارى است بس عجب
( 1395) اندر استغنا مراعاتِ نياز            
جمع ضِدّين است چون گِرد و دراز
در حال استغنا نياز را رعايت نمودن جمع ضدين است‏
استغنا (استغناء): در لغت بى‏نيازى است
و در اصطلاح صوفيان مقام كبريايى است، چنان كه هيچ چيز را به حساب نيارند.
فَريد الدين عطار «استغنا» را يكى از هفت وادى عرفان دانسته است:
بعد از اين، وادى استغنا بود            
    نه در او دعوى و نه معنى بود
مى‏جهد از بى‏نيازى صَرصرى            
   مى‏زند بر هم به يك دم كشورى‏
هفت دريا يك شَمَر اينجا بود            
    هفت اخگر يك شرر اينجا بود
(منطق الطير عطار، ص 200)
( 1396) خود عصا معشوق عَميان مى‏بود            
                 كور، خود صندوق قرآن مى‏بود
عصا معشوق كوران شده و كور صندوق قرآن مى‏گردد
( 1397) گفت كوران خود صناديق‏اند پُر            
                   از حروف مصحف و ذكر و نُذُر
كورها صندوق‏هاى پرى هستنداز حروف قرآن و ذكر و انذار
گفت كوران: اشارت است بدين عبارت كه: «العُميانُ صَنادِيقُ القرآن.» انقُروى در توضيح آن نوشته است: چنان كه يكى از عرفا گفت… نيكلسون آن را گفتار رايج گرفته است. به هر حال در كتاب‏هاى حديث و امثال چنين جمله دیده نشد
ذِكر: (آل عمران، 58)كنايت از آيه‏هاى قرآن. ذلِكَ نَتْلُوهُ عَلَيْكَ مِنَ اَلْآياتِ وَ اَلذِّكْرِ اَلْحَكِيمِ.
3: 58
نُذُر: جمع نذير: آن چه ترساننده باشد از نشانه‏هاى الهى يا گفتار پيمبران. (يونس، 101)
وَ ما تُغْنِي اَلْآياتُ وَ اَلنُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ. 10: 101 نيز كنايت از كتاب‏هاى پيمبران.
(نجم، 56)هذا نَذِيرٌ مِنَ اَلنُّذُرِ اَلْأُولى‏. 53: 56
گشت ارسلناك شاهد در نُذُر            
ز آن كه بود از كَون، او حرِّ بن حُر
3824/1
( 1398) باز صندوقى پر از قرآن به است            
         ز آن كه صندوقى بود خالى به دست‏
باز صندوقى كه پر از قرآن باشد بهتر از صندوق خالى است كه در دست انسان قرار گيرد
( 1399) باز صندوقى كه خالى شد ز بار            
       به ز صندوقى كه پُر موش است و مار
باز همين صندوق خالى بهتر از صندوقى است كه پر از موش و مار و جانورهاى موذى باشد
( 1400) حاصل، اندر وصل چون افتاد مَرد            
                       گشت دَلاله به پيش مَرد سَرد
حاصل كلام ما اين است كه وقتى مرد بمرحله وصال رسيد ديگر دلاله از نظرش مى‏افتد و باو احتياجى ندارد
دَلاّلَه: زن واسطه در خواستگارى. آن كه زن را براى خواستگار بيابد.
( 1401) چون به مطلوبت رسيدى اى مليح            
                     شد طلبكارىِّ علم اكنون قبيح‏
وقتى بمطلوب خود رسيدى ديگر علم قبيح است‏
قبيح بودن طلبكارى…: نگاه كنيد به: داستان بعد.
( 1402) چون شدى بر بام‏هاى آسمان            
               سرد باشد جُست و جوى نردبان‏
چون به بالاى آسمان رفتى جستجوى نردبان كار لغوى است‏
( 1403) جز براى يارى و تعليم غير            
               سرد باشد راه خير از بعد خير
جز براى اينكه ديگران را تعليم نموده و كمك كنى جستجوى راه خير و خوبى بعد از رسيدن بخير و خوبى خنك است‏
( 1404) آينه روشن كه شد صاف و مَلى            
                       جهل باشد بر نهادن صيقلى‏
آئينه اگر صاف و روشن باشد صيقل زدن آن از نادانى است‏
ملى (ملى‏ء): در لغت به معنى توانگر، توانا، پر، ممتلى، و مانند آن به كار رفته است. در ديوان كبير نيز به معنى توانگر و پر است:
باغ و گلستان مَلى اشكوفه مى‏كردند دى            
زيرا كه بر ريق از پگه خوردند خمّاران ما
(ديوان كبير، ب 398)
استعمال «ملى» براى آينه، بدين معنى تكلف است. در بعضى نسخه‏ها جلى امده است.
( 1405) پيش سلطان خوش نشسته در قبول      
                      زشت باشد جُستنِ نامه و رسول    كسى كه در پيشگاه سلطان نشسته و مقبول درگاه است زشت است كه در پى نامه و قاصد باشد
از اين تمثيل مولانا به مطلبى ديگر مى‏پردازد و آن اينكه تَحَفُظ بر رعايت ادب ظاهر و توسل به اسباب، مقدمه رسيدن به مطلوب است. و چون وصول دست داد مقدمات را بايد به يك سو نهاد و توضيح بيشتر در داستان بعد است.
***********************************
**متن ابیات:از بیت 1406 تا 1419
**داستان مشغول شدن عاشقى به عشق نامه خواندن و مطالعه كردن عشق نامه در حضور معشوق خويش، و معشوق آن را ناپسند داشتن كه طَلَبُ الدَّليلِ عِندَ حُضُورِ المَدلُولِ قَبِيحٌ و الاشتغالُ بِالعِلمِ بَعْد الوُصولِ إلَى المَعلُومِ مَذمُومٌ
طلب کردن دلیل در نزد مدلول زشت است و اشتغال به علم بعد از رسیدن به معلوم نکوهیده
( 1406) آن يكى را يار، پيش خود نشاند          
            نامه بيرون كرد و پيش يار خواند
( 1407) بيت‏ها در نامه و مدح و ثنا            
               زارى و مسكينى و بس لابه‏ها
( 1408) گفت معشوق اين اگر بهر من است            
         گاهِ وصل اين عمر ضايع كردن است
( 1409) من به پيشت حاضر و تو نامه خوان                                                          نيست اين بارى نشان عاشقان‏
( 1410) گفت اينجا حاضرى امّا وَ ليك            
               من نمى‏يابم نصيب خويش، نيك‏
( 1411) آن چه مى‏ديدم ز تو پارينه سال            
             نيست اين دم گر چه مى‏بينم وصال
( 1412) من از اين چشمه زلالى، خورده‏ام            
                     ديده و دل ز آب، تازه كرده‏ام‏
( 1413) چشمه مى‏بينم و ليكن آب نى            
                       راهِ آبم را مگر زد ره زنى‏
( 1414) گفت پس من نيستم معشوق تو            
                     من به بُلغار و مرادت در قُتُو
( 1415) عاشقى تو بر من و بر حالتى            
               حالت اندر دست نبود يا فَتِى‏
( 1416) پس نيم كلىِّ مطلوب تو من            
               جزو مقصودم تو را اندر زمن‏
( 1417) خانه معشوقه‏ام معشوق نى            
         عشق بر نقد است بر صندوق نى‏
( 1418) هست معشوق آن كه او يكتو بود            
                             مبتدا و منتهاات او بود
( 1419) چون بيابى‏اش نمانى منتظر            
                   هم هويدا او بود هم نيز سِر
***********************************
**شرح ابیات: از بیت 1406 تا 1419
( 1406) آن يكى را يار پيش خود نشاند      
نامه بيرون كرد و پيش يار خواند
يكى را كه دعوى عشق مى‏كرد يار پيش خود نشاند او نامه‏اى بيرون آورد و در نزد معشوق بناى خواندن گذاشت‏
منشأ داستان را مرحوم فروزانفر از الاَغانى و محاضرات الاُدباءِ راغب آورده‏اند (مآخذ قصص و تمثيلات مثنوى، ص 99- 100)، و نظير آن دو داستان در كتاب‏هاى ديگر ديده مى‏شود. آن چه مهم است اينكه مولانا به شيوه خود آن را از صورت معمولى در آورده و بدان روح عرفانى و معنوى داده است.
طَلَبُ الدَّليل: اين گفته‏ى بو سعيد است آن گاه كه كتاب‏ها را در خاك دفن مى‏كرد: نِعمَ الدَّلِيل أنتَ وَ الاشتغالُ بِالدَّليلِ بَعد الوُصولِ بَعد الوُصولِ مُحالٌ. بهترین دلیل توئی و به دلیل مشغول شدن بعد از وصول به مطلوب امری ناممکن است
(اسرار التوحيد، بخش اول، ص 43)
( 1407) بيت‏ها در نامه و مدح و ثنا          
زارى و مسكينى و بس لابه‏ها            
در نامه خود اشعارى نوشته يار را مدح نموده و ثنا گفته پس از آن زارى نموده و اظهار مسكنت كرده عجز و لابه نموده بود گريه و زارى حزن و درد و اندوه خويش را بيان كرده خارى و بيزارى خويشان را از خود شرح داده بود
( 1408) گفت معشوق اين اگر بهر من است            
         گاهِ وصل اين عمر ضايع كردن است‏
معشوق گفت اگر اين نامه براى من است در موقع وصل و در حضور من خواندن آن عمر ضايع كردن است
من به پيشت حاضر و تو نامه خوان
                  نيست اين بارى نشان عاشقان‏
من پيش تو هستم تو نامه مى‏خوانى؟ نشان عشاق اين نيست‏
( 1410) گفت اينجا حاضرى امّا وَ ليك            
             من نمى‏يابم نصيب خويش نيك‏
گفت بلى تو اينجا حاضر هستى ولى من نصيب خود را بطورى كه بايد از تو نمى‏برم‏
اما و ليك: جمع بين دو ادات كه يك گونه معنى مى‏دهد، در تعبير مولانا مكرر آمده است.
گفت باشد كين بود امّا و ليك            
         وهم و انديشه مرا پُر كرد نيك‏
895/3
عجز نبود از قدر ور گر بود            
           جاهلى از عاجزى بدتر بود
3033/5
( 1411) آن چه مى‏ديدم ز تو پارينه سال          
         نيست اين دم گر چه مى‏بينم وصال
اگر چه در وصال هستم ولى آن چه از تو سابقاً ديده‏ام اكنون نمى‏بينم
( 1412) من از اين چشمه زلالى خورده‏ام            
            ديده و دل ز آب تازه كرده‏ام‏
من از اين چشمه آب زلال گوارايى خورده و دل و ديده خود را از آن آب تازه كرده‏ام
( 1413) چشمه مى‏بينم و ليكن آب نى            
                  راه آبم را مگر زد ره زنى‏
اكنون چشمه را مى‏بينم ولى آب نيست مگر راه زنى راه آب مرا زده است
( 1414) گفت پس من نيستم معشوق تو            
                من به بُلغار و مرادت در قُتُو
گفت پس معشوق تو من نيستم من در بلغارستان هستم و مراد تو در شهر قتو
بُلغار: جغرافى نويسان قديم حدود آن را گونه گون نوشته‏اند: «شهرى است كه مر او را ناحيتكى است خرد، بر لب رود اُتُل نهاده.» (حدود العالم) «شهر صَقالبِه در شمال، بسيار سردسير است. از بلغار تا ابتداى مرز روم در حدود ده منزل است.» (معجم البلدان) بلغاريان قومى از نژاد ترك‏اند كه دو دولت تشكيل دادند يكى در كنار رود دانوب و ديگر در كنار ولگا. (دائرة المعارف فارسى) بلغار كه مولانا از آن نام مى‏برد ظاهراً قومى هستند كه در كنار رود ولگا مستقر شدند.
قتو: نيكلسون نويسد شايد «اِدِقوت» است كه شهرى است در تركستان چين.
( 1415) عاشقى تو بر من و بر حالتى            
               حالت اندر دست نبود يا فَتِى
تو عاشق منى با يك حالت مخصوص كه اكنون آن حالت وجود ندارد
حالت يا حال: شوق و هيجان است براى ديدن محبوب، كه از شدت محبت ناشى است.
نيز واردى است در دل از قبض و بسط كه زود گذر است.
اينكه مولانا مى‏گويد «عاشقى» تو بر من و بر حالتى»، حالتى است در معشوق كه مى‏توان آن را اعم از كيفيّات درونى و برونى گرفت.
فتى (فَتَى): جوان.
( 1416) پس نيم كلىِّ مطلوب تو من            
               جزو مقصودم تو را اندر زمن‏
پس من تمام مقصود تو نبوده و يك جزء از مقصودم
( 1417) خانه معشوقه‏ام معشوق نى            
       عشق بر نقد است بر صندوق نى
من خانه معشوقم و معشوق در خانه نيست عشق تو بپول است نه بصندوق كه ظرف پول است‏
( 1418) هست معشوق آن كه او يكتو بود            
                       مبتدا و منتهاات او بود
معشوق آن است كه يكى بوده و مبدأ و منتهاى تو همان باشد
يكتو: در فرهنگ مصطلحات عرفاء يكتا، بى‏نظير معنى شده و هر چند وجهى دارد، اما دقيق‏تر اينكه بگوييم مقصود از «يكتو» بى‏رنگى و مقيد نبودن است به هر گونه قيد و ثابت بودن در هر حال. دگرگونى نپذيرفتن. تمثيلى است براى نشان دادن عشقى كه منشأ آن حالتى است زود گذر و عشقى كه تعلق به حقيقتى دارد نامتغير . آن كه بر حالت عشق ورزد، با دگرگونى آن، در عشق بازى سرد شود و آن كه معشوق را نگرد، دگرگونى حالت وى در او اثرى نكند و در بيت‏هاى بعد اين معنى را روشن‏تر بيان فرمايد.
( 1419) چون بيابى‏اش نمانى منتظر            
                 هم هويدا او بود هم نيز سِر
و چون او را يافتى ديگر هيچ انتظارى براى تو باقى نماند اول و آخر ظاهر و باطن همه منحصر باو باشد
منبع: عترت خورشید
پاسخ


موضوعات مرتبط با این موضوع...
موضوع نویسنده پاسخ بازدید آخرین ارسال
  تفسیر ابیات 1355 تا 1361 خانوم خانوما 0 1,019 04-11-2015، 12:23 PM
آخرین ارسال: خانوم خانوما
  تفسیر ابیات ۲۷۷۷ تا ۲۸۲۵ خانوم خانوما 0 758 16-10-2014، 07:24 PM
آخرین ارسال: خانوم خانوما
  ابیات از4663-4646 خانوم خانوما 0 679 17-08-2014، 07:27 PM
آخرین ارسال: خانوم خانوما
  شرح ابیات:از بیت 4577 تا 4594 مولانا خانوم خانوما 0 847 04-08-2014، 09:48 PM
آخرین ارسال: خانوم خانوما
  شرح ابیات:از بیت 4595 تا 4600 خانوم خانوما 0 761 04-08-2014، 09:36 PM
آخرین ارسال: خانوم خانوما
  ابیات از بیت 97تا 110 خانوم خانوما 0 776 04-08-2014، 09:35 PM
آخرین ارسال: خانوم خانوما
  شرح ابیات:از بیت 4787 تا 4802 خانوم خانوما 0 853 04-08-2014، 09:30 PM
آخرین ارسال: خانوم خانوما
  ابیات:از بیت 4712 تا 4721 خانوم خانوما 0 794 04-08-2014، 09:29 PM
آخرین ارسال: خانوم خانوما
  شرح ابیات از بیت 148 تا182: خانوم خانوما 0 723 04-08-2014، 09:25 PM
آخرین ارسال: خانوم خانوما
  ابیات: از بیت 4170 تا 4195 خانوم خانوما 0 978 04-08-2014، 09:23 PM
آخرین ارسال: خانوم خانوما

پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان